Girl in the little black dress

Feb 23,1990. Birthday ko nun. Kaya nag request ako sa mommy ng birthday cake. Umalis kami nung umaga at nang makabalik sa bahay ay agad kong hinanap ang cake sa ref. Ngunit wala akong nakita kahit birthday candle. Wala naman akong mashadong bisita nun kaya tanging ang birthday cake na iyon ang inasan kong pinaka highlight ng birthday ko. akala ko ay itinago lang ng nanay ko sakinpara ma surprise ako pero nagkamali ako. wala pala talaga shang naihandang cake pa rin sakin. Nagtampu-tampuhan ako sa pag aakalang susuyuin nya ako at yayakapin na palagi kong inaasam asam. Simula kasi nung nagkaproblema ako, hindi nako niyayakap ng boluntaryo ng nanay ko. Palaging kailangan kong mag makaawa at mag drama para lang yakapin nya. Nagkamali ako ng akala, Sa pagtatampo-tampuhan kong iyon, NAGALIT sha ng tuluyan at nag damdam.

SInuyo ko sha, nakailang paliwanag ako sa kanya na naglalambing lang naman ako para makamit ko ang inaasam asam kong yakap mula sa ina sa birthday ko.

Ilang araw na ang nakalipas, wala nakong pera pamasahe para makapasok sa trabaho, Agad kong naisip na, ay shucks magandang opportunity to para makapaglambing ako kay mommy at para magkaayos na kami. Tinabihan ko sha sa kama at niyakap ko habang nakatalikod sha sakin, Sabi ko ” Ma, pahingi namang pera kasi di pako nakakapagwithdraw e”. SInabi ko yun sa pinaka malambing kong tono ng pananalita. Nagulat na lang ako sa sinagot nya. “Ahhh, wala ka ng pera kaya binabati moko
”. Nasaktan ako talaga nun. 

Napatunayan ko sa sarili ko, na kahit anong gawin ko mahirap na pala talaga burahin sa isip ng magulang  pag may nagawa kang kasalanan sa kanila. Hinding hindi nila makakalimutan yun. 

Hindi ko alam kung bakit hindi ako kayang intindihin ng nanay ko. Hindi kami magkasundo. 

Sabi nila, isa daw akong masamang anak. Alam ko naman na hindi ako masamang anak. Sa totoo nyan kaya ako nagtatatrabaho kasi iniisip ko kailangan kong masuportahan sila pagtanda ko. Hindi pa lang ako makapagbigay ngayon kasi maliit pa ang sinusweldo ko. Pero alam ko hindi ako masamang anak.

HIndi lang nila ako maintindihan ko, Mas mabuti pa sigurong lumayas ako sa bahay no? Para wala na silang iniisip pa. Kaso pag ginawa ko yun magagalit pa rin sila sakin. 

Hindi ko masikmura ang mga matatalas na salita na binabato nila sakin. Hindi ko matanggap na ganun ang tingin nila sakin kahit puro sila ang iniisip ko. 

Pustahan tayo, pagnabasa nila to, Magagalit at magagalit pa rin sila sakin.

Ang sakit lang isipin talaga na isa akong WALANG KWENTANG ANAK para sa kanila. 

Mabangga na lang din sana ako ng bus. Siguro kung papanaw ako, hindi na ako makakapag dulot ng sama ng loob sa kanila. Hindi na rin mahihirapan ang nanay ko na ibaba ang pride nya para intindihin ako.

Sa mga ganitong sitwasyon, lagi kong naiisip na sana ako na lang ang namatay at hindi ang Kuya. Siguro kung nangyari yun, mapapasaya pa ng Kuya ang nanay ko. Hindi katulad ko na puro sama ng loob ang dala sa kanila. Mas gusto kong ako ang nawala, kesa ang Kuya. Sana Kuya ikaw na lang ang nabuhay. Kasi gusto ko talagang mapasaya ang mommy at daddy pero hindi ko magawa eh. Hindi ko alam kung anong mali sakin pero hindi ko magawa talaga. 

Sana mapatawad ako ng mommy ko kung sakaling, bawiin ko ang sarili kong buhay. Para din to sa ikabubuti nya. Mas mabuti na yun kasi isa akong walang kwentang anak para sa kanila. 

Rebelde daw ang tawag sakin. Pero alam ko na hindi ako ganun, Minsan gusto ko ng paniwalaan ang sinasabi nila na isa akong masamang tao. Dahil paulit ulit nilang sinasabi yun. 

At nangyari ang lahat ng ito ng dahil lamang sa cake.

Sana hindi nako abutan ng susunod kong birthday. Para hindi nako makahingi ng cake sa kanila.